Ik heb afgelopen nacht zo slecht geslapen vanwege pijn aan mijn arm. Het betreft de arm die ik niet meer vanzelf recht kan krijgen wanneer ik bijvoorbeeld een poos aan de telefoon heb gehangen. Dus heb ik vanmorgen de stoute schoenen aangetrokken en de dokter gebeld voor een afspraak. Het liefst voor de middag want ’s morgens wacht het werk. Maar ’s middags kon niet, maar of ik direkt kon komen. (Ik belde om 8.10 uur) De afspraak werd gezet op half 9. Mijn eigen dokter was er niet. Een dokter in opleiding heeft naar mijn arm gekeken. Ik bleek al veel krachtsverlies te hebben in deze arm in vergelijking met de andere. Terwijl mijn rechterarm in principe al sterker moet zijn dan de linker omdat ik rechts ben. Ik blijk een ontsteking te hebben bij de aanhechting van de pees aan de spier vlak onder de elleboog. Een paar weken 3 paracetamol slikken voor de ontsteking en daarnaast gedoseerd oefeningen doen met een beetje belasting. Dan zou het weer over moeten gaan. En niet te gek doen met werken!???
Hierna ging ik aan het werk. Maar om iets over half 12 stond ik alweer bij de dokter op de stoep. Ik had bij het afsoppen van de trap een dikke splinter tussen nagel en duim gekregen. Ik dorstte deze niet zelf te verwijderen omdat ik vreesde dat de splinter zou afbreken. Nu zat er nog een heel klein puntje buiten de nagel. Het is gelukt! Alles lijkt eruit. Er hoefde overigens geen dokter aan te pas te komen. De assistente was bedreven genoeg.
Zo kom je jaren niet bij een dokter en zo sta je op een ochtend 2 keer op de stoep. Het moet niet gekker worden.
naar het reisburo
Vandaag zijn wij naar het reisburo getogen om schotland te boeken. We hoopten direkt te weten of iets wel of niet kon, maar alles moest aangevraagd worden. Dus……we hebben er een hard hoofd in. Voor elke reservering wordt door OAD ook nog geld gevraagd, dus de reserveringskosten liepen al op tot 42,50. ( 7 verschillende accomodaties en 2 overtochten) Over een paar dagen weten we het hoop ik. En anders zit er niets anders op dan toch 2 tentjes in te pakken……
Niet mee op vakantie
Het begint er op te lijken. Jurre gaat niet mee op vakantie. Dat wilde hij ook al niet, maar enige aktie van zijn kant liet lang op zich wachten. We hadden van te voren gesteld dat hij werk moest hebben om thuis te blijven. De bakker had geen werk voor hem en toen was het al zaterdagmiddag. Ik had toen al graag naar het reisburo gewild om iets te regelen. Maar Jurre ondernam nog steeds niets. Uiteindelijk met flink wat druk op de ketel heeft hij dan vanmorgen, op uitdrukkelijk verzoek, zijn broer en zus gebeld om te vragen of hij bij elk een weekje mocht verblijven. Hij is de eerste 2 weken dan onder de pannen. Hij zal in de komende weken nog proberen om een baantje te vinden voor de resterende 5 weken schoolvakantie. 2 weken daarvan zal Jurre alleen thuis zijn en heeft hij Opa gevraagd om een oogje in het zeil te houden. Maar Opa wil wel een briefje waarop data staan, dus Jurre moet nog even aan het werk.
Er komt overigens nog veel bij kijken om een huishouden voor 1 persoon draaiende te houden. Hij zou op school bij koken om recepten vragen voor 1 en 2 persoons huishoudens. Dat is al een mooi begin, want zonder fatsoenlijk eten ben je nog niets. Maar de boodschappen moeten wel gehaald worden, kleding moet gewassen worden, lege melkpakken opgeruimd en de afwas moet ook aan kant zijn. Dan gaan we al over tot de volgende tree: het op orde houden van het huis en de tuin. Ik ben dus erg benieuwd hoe het er allemaal uit ziet als ik weer thuis ben. Ik heb Jurre al een tip aan de hand gedaan: zorg ervoor dat je na 2 weken logeren weer met schone kleding thuis komt, dan kom je de resterende 2 weken een heel eind. Of Hilde en Wouter zo blij zijn met die tip van mij……
kampioen van Poule B
Dit zijn de boys van groep 7 van de Parkschool, die als PKC meededen aan het schoolkorfbaltoernooi van Korvesta. Zij werden de winnaar in poule B. Ze speelden de eerste wedstrijd gelijk en wonnen de overige 5 wedstrijden. Een zeer fanatieke groep jongens die met veel plezier hebben gespeeld. Doordat 2 ploegen op het laatst afzegden, en er opnieuw een pouleindeling moest worden gemaakt, waren deze jongens vaak een kop groter dan hun tegenstanders.
Ik probeer voor morgen een fotoreportage over dit team op picasa te kunnen zetten.
Resorts
Toen we ’s nachts aankwamen in Hurghada heb ik mij toch ernstig afgevraagd waar ik toch aan was begonnen. Vanaf het vliegveld (het was al donker) merkte Teun op dat de huizen hier geen ramen hebben. Jaap opperde nog dat dat misschien pas als laatste in een huis wordt geplaatst omdat er pas belasting moet worden betaald wanneer het glas erin zit. Maar op de terugweg zagen wij pas echt wat we in het donker hadden gezien. Vele betonnen kolossen waar niemand meer aan bouwde, maar wat uiteindelijk een hotel of resort moet worden. Waar ik over struikelde was het feit dat de kustlijn 1 resort bleek te zijn. Waar het hek van het ene resort ophoudt begint de andere. Nee, dat is voor mij niet het ultieme vakantiegevoel. Geef mij maar de weidsheid en het groen van Noorwegen of Schotland. Dat past beter bij mij en mijn vakantiegevoel. Overigens is er voor mij niet veel nodig om een vakantiegevoel te krijgen. Een strand (het liefst wel met wat warmte en zon) of een bos is voor mij al voldoende.
Nu wil ik niet beweren dat ik uiteindelijk niet uitgerust thuis ben gekomen. Als je een hele week op je luie reet ligt dan moet daar wel rust uit voortvloeien. Maar of ik het nog eens doe? Op dit moment zou ik zeggen van niet. Maar ik heb geleerd zeg nooit nooit………
Ik ben overigens nu bezig om Schotland voor te bereiden. Met Cuore en vakantiewoningen, stacaravans en bed en breakfast.
egypte
We gingen naar Egypte omdat Jaap met de jongsten wilde gaan duiken. Zelf zag ik mij dat nog niet doen overigens. Hilde raadde mij het wel aan, maar tot in Egypte had ik daar mijn twijfels over. Uiteindelijk ben ik dus gezwicht. Ik heb mij in zo’n pak gehesen. Tja, makkelijk ging dat niet. Maar het was denk ik de grootste die ze hadden want ze bleven maar aan mij hijsen. Teun had daar ook zo’n problemen mee. Hij moest een pak aan met lange pijpen. Wat hebben ze aan hem gesjord en getrokken. Het pak was niet aan en uit te krijgen. De cameraman aan boord maakte van alle deelnemers opnames en verwerkte dat in een DVD. Hieruit heb ik “foto’s” geknipt. Jaap heeft met de onderwatercamera van Hilde en Bert (gewoon van de Lidl overigens!) ook foto’s gemaakt. Jammergenoeg hebben we de schildpadden niet mogen zien. Dat hadden ze ons wel beloofd toen we ons aanmelden. Misschien dat het woeste weer er nog invloed op had.
Kijk voor onze duikfoto’s op deze link.
Kijk voor onze andere foto’s op deze link
goed shit
Ondanks goed opletten wat ik at, ben ik in Egypte toch aan de schijt geraakt. Ik ben nu een week terug en het is nog niet goed met buik en darmen. Sinds zondag wel een stuk beter dankzij de norit, die mij met klem door de kinderen werd aanbevolen. Vandaag overigens mijn eerste bakje koffie bij de buurvrouw genuttigd. Ze belde of ik er aan kwam. Zo gewoon om daar een kopje koffie te drinken. Ik stond er niet eens bij stil. Pas toen ik mijn moeder belde en ik last kreeg van zuurbranden bedacht ik mij dat ik voor het eerst weer koffie had gedronken en dat het mij ook van te voren niet had tegengestaan. En….dat geeft aan dat ik dus aan de beterende hand ben.
het past niet
Ik ben vanmorgen gestart met het pakken van 2 koffers. Dat is alles wat we namelijk mee willen nemen. Maar het wordt erg krap. De koffer is al vol en dan moet alles van Jaap er ook nog bij. De koffer van de jongens lijkt makkelijker, want tot nog toe heeft Jurre alleen maar 2 dunne broeken en 3 shirts ingeleverd. Er moet ook nog een oud t-shirt mee natuurlijk om in te zwemmen. Dan moet er nog een plekje worden gevonden voor alle schaartjes en ander prikkend leed. Dat zal wel de koffer van de jongens worden. Daarna moeten we nog goed nadenken over de handbagage. Jaap is al bezet met de foto en videotas. Ik neem de batterijen en de muziekstuf mee. De jongens hun eigen elektrische apparatuur.
Een diepe zucht ontsnapte mij net…. Ik heb nog even……misschien besluit ik wel een t-shirtje minder mee te nemen!
zomervakantie
Vandaag zijn we nogal druk geweest met onze zomervakantie. Er was al wat voorwerk via internet verricht. We hoopten nog een camper te kunnen scoren. En om het ingewikkeld te maken moest het ook nog een automaat zijn. En ook nog één met veel binnenruimte. In Almelo hadden ze er nog 1 staan waar Jaap goed in kon zitten maar die was nog maar 2 weken vrij. Te weinig vonden wij. Er was nog een mogelijkheid via een koop en verkoopconstructie om dan toch nog op vakantie te kunnen, maar ik zag dat niet echt zitten. Toen nog even via Smilde want daar stond een James Cook te koop. Alleen had Jaap zich 10 jaar vergist in het bouwjaar en gingen we onverrichter zake weer huiswaarts. Aldaar zat een puberende zoon te wachten die het verdomde om met ons op vakantie te gaan. Alleen de ouders van Remon waren goed genoeg. Daar zaten we dan weer. Ik ben als reaktie daarop zelfs al gaan googlen op jeugdkampen. Wat kun je als ouders toch raar gaan kronkelen als je kinderen even iets niet willen. Maar het andere moeten we natuurlijk ook niet uit het oog verliezen. Ik ga natuurlijk geen overtochten en overnachtingen boeken voor iemand die op de eerste vakantiedag zegt dat hij echt niet meegaat. Hij wil op een camping staan of in Appelscha met Remon of met Niels gaan mountain biken en kamperen. Ik heb hem proberen uit te leggen dat het erg ingewikkeld wordt om samen met een even oude kameraad samen op een camping te mogen staan. Maar……alles is natuurlijk beter dan met je ouders op vakantie te gaan. En laat staan met je moeder…..
martin bril
Woensdagavond presenteerde Ivo Niehe het programma “60 jaar samen tegen kanker”. Een paar uur eerder was Martin Bril, columnist bij de Volkskrant, aan kanker dood gegaan. Eerst dacht ik aan de gevolgen van darmkanker. Dit kreeg hij namelijk medio 2000. Maar vanmorgen hoorde ik dat hij was overleden aan de gevolgen van slokdarmkanker. Hij had nog niet het gevoel dat hij dood zou gaan, dus eigenlijk kwam zijn dood onverwacht. Pas 9 dagen op de voorpagina van de krant en het liefst wilde hij daar nog langer staan. Ik begreep dat hij zondag even een time-out had gevraagd, maar er heilig van overtuigd was dat het weer beter zou gaan. Vanmorgen las ik in Trouw dat hij had gezegd: “Zolang ik in de krant te lezen ben, gaat het goed met me…..Wanneer ik niet meer schrijf, ben ik dood”.
Kanker…het is een rot ziekte. Door de show van Ivo Niehe zijn er nu ruim 18.500 nieuwe KWF-donateurs bij gekomen. Hopelijk kan met het extra ingezamelde geld nog verfijnder onderzoek plaats vinden om kanker beheersbaar te maken. Het zou een zegen zijn voor velen…
Kijk voor een beschouwing over martin bril , op deze link naar de Volkskrant. Tevens is hier het Condoleance-register te tekenen.
Voor een impressie over wij hij was en hoe hij in het leven stond: In maart 2008 was hij aanwezig in het programma Hart en Ziel.